ترافیک گوگل

سهم ایران، نه شمار.

گوگل برای هر محصول درخواست‌هایی را که از ایران می‌بیند بر درخواست‌های سراسر جهان تقسیم می‌کند، در ضریبی منتشرنشده ضرب می‌کند و نویز می‌افزاید. عدد ۳۰ یعنی ۳۰ از هیچ چیز نیست.

فقط در برابر خودش.

ضریب برای هر محصول فرق دارد، پس یوتیوب ۵۵ و جست‌وجو ۹ چیزی دربارهٔ اینکه کدام بیشتر استفاده می‌شود نمی‌گویند. هر نمودار اینجا یک محصول را با سطح معمول خودش مقایسه می‌کند.

تغییرات جهانی خنثی می‌شوند.

قطعی جهانی گوگل درخواست‌های ایران و جهان را با هم جابه‌جا می‌کند، پس سهم تقریباً تکان نمی‌خورد؛ افتی که فقط در ایران رخ دهد کامل دیده می‌شود. موج روزانه، روزِ ایران در برابر روزِ جهان است.

محصولات مسدود نشت را می‌سنجند.

برای یوتیوب و بلاگر، این سری درخواست‌هایی را می‌شمارد که با این حال از نشانی‌های ایرانی به گوگل می‌رسند. کاربران VPN زیر کشورِ VPN دیده می‌شوند.

حدود ۷۵ دقیقه تأخیر، هر ۳۰ دقیقه.

گردآورنده هر نیم ساعت سه روز گذشته را می‌خواند، پس نقطهٔ دیرآمده یا اصلاح‌شده جای نقطهٔ ذخیره‌شده را می‌گیرد. نقطه‌های نیم‌ساعتی ۴۰۰ روز و هر روزِ تهران از ۲۰۰۹ برای همیشه نگه داشته می‌شود.

دو مرجع، دو پرسش.

داوری سایت پنج سرویس روزمره را مانند هر منبع دیگر با ۳۰ روز گذشته‌شان مقایسه می‌کند و می‌پرسد چه تغییر کرده. این صفحه با سال گذشته مقایسه می‌کند و می‌پرسد دسترسی در چه وضعی است. داوری روزهای درون قطعی‌ای را که در این داده پیدا شده از مرجع‌هایش بیرون می‌گذارد، پس خاموشی هیچ‌گاه خط پایهٔ آن نمی‌شود؛ در این صفحه خاموشی طولانی پس از حدود شش ماه بر سطح معمول اثر می‌گذارد.

دسترسی غیررسمی.

اعداد از همان نقطهٔ دسترسی‌ای می‌آیند که صفحهٔ خود گزارش شفافیت به کار می‌برد. مستند نیست و ممکن است تغییر کند؛ اگر شکلش عوض شود، گردآورنده متوقف می‌شود و در صفحهٔ منابع اعلام می‌کند، به‌جای آنکه چیزی ذخیره نکند.

منبع: گزارش شفافیت گوگل — ترافیک و اختلال در گوگل ↗ · داده: /api/v1/google, /traffic, /daily, /episodes · روش‌شناسی